22/10/2010

Pobierzin: en | bg | cs | da | de | nl | et | el | es | fr | it | lv | lt | hu | mt | pl | pt-pt | ro | sk | sl | fi | sv |

Film powinien poruszać kwestię ryzyka, z jakim borykają się ludzie w miejscu pracy (ryzyko fizyczne, chemiczne, mechaniczne lub psychospołeczne). Może również podejmować temat praw pracowniczych, bezpieczeństwa i higieny pracy lub wpływu zmian polityczno-gospodarczych na naszą pracę. Film może również koncentrować się na sektorach odgrywających istotną rolę w życiu gospodarczym, kulturalnym i politycznym Europy (takich jak edukacja, rolnictwo, budownictwo, opieka zdrowotna, itd.) lub na grupach stojących w obliczu szczególnych wyzwań, jak np. pracownicy migrujący, kobiety, pracownicy niepełnosprawni, młodzi lub starsi.

Nagroda filmowa "Zdrowe miejsca pracy" jest przyznawana autorskiemu filmowi dokumentalnemu charakteryzującemu się artyzmem i kreatywnością, który będzie skłaniał obywateli europejskich do udziału w debacie i dyskusji na temat znaczenia bezpieczeństwa i higieny pracy. Film powinien prezentować konkretny punkt widzenia, który zwróci uwagę jury dzięki poruszającej narracji, wyrazistym postaciom i znakomitym umiejętnościom twórców filmu w zakresie pracy kamery, dźwięku i montażu. 

Zdobywca nagrody filmowej "Zdrowe miejsca pracy" udziela EU-OSHA nieodpłatnie prawa do

  • umieszczenie zwiastuna lub fragmentu zwycięskiego filmu trwającego maksymalnie pięć minut, jak również klatek (zdjęć) w serwisie internetowym, komunikatach prasowych lub biuletynie EU-OSHA;
  • pokazanie i przedstawienie zwiastuna lub zwycięskiego filmu w całości podczas zamkniętych dla publiczności, niekomercyjnych imprez organizowanych przez EU-OSHA oraz jej sieć punktów centralnych w krajach UE, EOG, jak również w krajach kandydujących i potencjalnych krajach kandydujących;
  • opatrzenie zwycięskiego filmu napisami w wybranych językach europejskich, jak również przyznanie EU-OSHA niewyłącznego prawa do niekomercyjnej i pozakinowej dystrybucji (na elektronicznej platformie zabezpieczonej loginem) za pośrednictwem wyżej wspomnianej sieci oraz innych oficjalnych partnerów.

Twórca/posiadacz praw do zwycięskiego filmu otrzyma w zamian prawo do nieodpłatnego korzystania z napisów.

Minął już termin wysyłania zgłoszeń na Konkurs Dobrych Praktyk w ramach kampanii „Zdrowe i bezpieczne miejsce pracy”

Jakie rodzaje dobrych praktyk można zgłaszać?

Zgłosić można każdy wdrożony przykład skutecznego rozwiązania problemu stresu zawodowego i zagrożeń psychospołecnych w miejscu pracy. W zgłoszeniu należy wyraźnie wskazać zastosowanie dobrej praktyki (hipotetyczne przykłady nie będą brane pod uwagę) oraz przedstawić dowody na:

  • gruntowną ocenę zagrożeń psychospołecznych w miejscu pracy, na podstawie której przeprowadzono, stosując podejście partycypacyjne, praktyczne działania zmniejszające lub zapobiegające zagrożeniom, działania organizacyjne mające na celu zmniejszenie stresu zawodowego,
  • w tym interwencje pierwszego stopnia (eliminowanie zagrożeń), drugiego stopnia (ochrona pracowników przed zagrożeniami, których nie można wyeliminować) i trzeciego stopnia (pomoc pracownikom narażonym na stres i problemy psychospołeczne),
  • działania organizacyjne kierownictwa wyższego i średniego szczebla w zakresie odpowiednich psychospołecznych warunków pracy,
  • wdrożenie podejścia holistycznego, obejmującego całokształt działań, w tym ocenę ryzyka i kontrolę zagrożeń psychospołecznych oraz propagowanie zdrowia psychicznego w miejscu pracy,
  • opracowanie i wdrożenie praktycznych narzędzi do oceny i kontroli stresu oraz zagrożeń psychospołecznych w miejscu pracy.

Co należy przedstawić we wniosku?

Jury zwróci uwagę na przykłady:

  • rzeczywistych i skutecznych działań w zakresie zarządzania stresem zawodowym i innymi czynnikami psychospołecznymi,
  • działań cechujących się innowacyjnością,
  • skutecznej realizacji działań,
  • rzeczywistych i możliwych do wykazania ulepszeń w zakresie bezpieczeństwa pracy,
  • przedsięwzięć uwzględniających zróżnicowanie siły roboczej (różnorodności pracowników),
  • projektów aktywnie angażujących pracowników i ich przedstawicieli,
  • działań, których rezultaty będą trwałe i możliwe do wykorzystywania w dłuższym okresie,
  • zastosowania danego rozwiązania w innych miejscach pracy (w tym w innych państwach członkowskich oraz w małych i średnich przedsiębiorstwach),
  • aktualność przedsięwzięć (rozwiązanie powinno być nowe i nieupowszechnione na dużą skalę).

Ponadto zgłoszone rozwiązanie powinno spełniać odpowiednie wymogi prawne obowiązujące w państwie członkowskim, w którym zostało wdrożone; a najlepiej wykraczać poza minimalne wymagania prawne. W przypadku działań skierowanych do konkretnej osoby (np. szkoleń) należy również wykazać, że wpisują się one w szerszy program działań na rzecz zarządzania zagrożeniami psychospołecznymi w pracy.

Przykłady dobrych praktyk nie powinny dotyczyć rozwiązań o celu komercyjnym. Odnosi się to w szczególności do wyrobów, narzędzi i usług, które są lub mogłyby być sprzedawane.

Kto może wziąć udział?

W konkursie mogą brać udział przedsiębiorstwa i organizacje z państw członkowskich UE, krajów kandydujących, potencjalnych krajów kandydujących oraz krajów Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), w tym:

  • indywidualne przedsiębiorstwa,
  • przedsiębiorstwa lub organizacje należące do łańcucha dostaw produktów, sprzętu lub personelu,
  • organizacje szkoleniowe i przedstawiciele sektora oświaty,
  • organizacje pracodawców, związki zawodowe, stowarzyszenia handlowe i organizacje pozarządowe,
  • regionalne lub lokalne ośrodki zajmujące się bezpieczeństwem pracy, zapobieganiem chorobom i wypadkom, usługami ubezpieczeniowymi, a także inne organizacje mające związek z tematyką pracy,
  • oficjalni partnerzy kampanii „Zdrowe i bezpieczne miejsce pracy”.

Jak wziąć udział?

Na poziomie każdego kraju kampania na rzecz zdrowych i bezpiecznych miejsc pracy jest koordynowana przez krajowy punkt centralny EU-OSHA: www.healthy-workplaces.eu/fops Szczegółowych informacji na temat udziału w konkursie udziela krajowy punkt centralny w danym państwie.

Zgłoszenia są gromadzone i oceniane na szczeblu krajowym, a laureaci uzyskują nominację do udziału w konkursie ogólnoeuropejskim, w ramach którego wyłaniani są zwycięzcy całego konkursu.

Zgłoszenie bezpośrednio do EU-OSHA mogą wnosić międzynarodowe lub ogólnoeuropejskie organizacje będące oficjalnym partnerem kampanii „Zdrowe i bezpieczne miejsce pracy”.

Szczegółowe informacje na temat udziału w Konkursie Dobrych Praktyk na szczeblu europejskim można uzyskać pod adresem: gpa [at] healthy-workplaces [dot] eu

Od 2000 r. w ramach Konkursu Dobrych Praktyk nagradzane są wyjątkowe i innowacyjne inicjatywy w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP) z całej Europy. Celem konkursu jest przybliżenie korzyści płynących z zapewnienia należytego bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy. Ma on także służyć jako platforma wymiany dobrych praktyk i ich promowania w całej Europie.

Udział w tym wydarzeniu to doskonały sposób na promowanie zaangażowania organizacji w kwestie bezpieczeństwa i higieny pracy. Konkurs może również służyć jako doskonałe źródło motywacji do działań na rzecz poprawy bezpieczeństwa i zdrowia w miejscu pracy.

Krajowe punkty centralne EU-OSHA wybierają jednego zwycięzcę Konkursu Dobrych Praktyk z każdego państwa uczestniczącego. Zwycięzcy Konkursu Dobrych Praktyk są promowani i uhonorowani podczas specjalnej ceremonii wręczenia nagród podczas szczytu zwieńczającego kampanię „Zdrowe i bezpieczne miejsce pracy”, który odbył się w ostatnim roku każdej kampanii.

Podczas festiwalu nagrodzony zostanie film dokumentalny poświęcony człowiekowi w zmieniającym się świecie pracy. Tematyka filmu powinna skupiać się na: wpływie zmian polityczno-gospodarczych na nasz sposób życia i pracy lub tematach związanych z pracą tj. uwarunkowaniach fizycznych i psychospołecznych oraz istniejących i nowych zagrożeniach w pracy.

Informacje na temat zasad, regulaminu i terminów składania zgłoszeń znajdują się na stronie internetowej Doclisboa.

Kryteria oceny filmu

Laureaci nagrody: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015, 2016, 2017, 2018, 2019, 2020, 2021, 2022, 2023, 2024, 2025

Globalny Zharmonizowany System Klasyfikacji i Oznakowania Chemikaliów (GHS) został przyjęty przez wiele państw z całego świata i jest obecnie wykorzystywany jako podstawa przy opracowywaniu międzynarodowych i krajowych regulacji w zakresie transportu materiałów niebezpiecznych.

Informacje o zagrożeniach związanych z chemikaliami przekazuje się za pośrednictwem standardowych ostrzeżeń i piktogramów umieszczanych na etykietach oraz kart charakterystyki.

Nowe opatrzone czerwoną ramką piktogramy stopniowo zastępują dobrze znane pomarańczowe symbole zagrożenia.

Nowe terminy zastąpiły wcześniej stosowane sformułowania:

  • mieszaniny zamiast preparatów
  • stwarzający zagrożenie zamiast niebezpieczny
  • piktogramy zamiast symbole
  • zwroty określające zagrożenie zamiast zwroty R określające rodzaj ryzyka
  • zwroty określające środki ostrożności zamiast zwroty S określające warunki bezpiecznego stosowania
  • hasła ostrzegawcze (np. niebezpieczeństwo, uwaga) zastąpiły wskazania zagrożenia

 

Pobierz nasz plakat i ulotkę informacyjną objaśniające piktogramy wskazujące rodzaj zagrożenia

Zobacz Napo w.... Uwaga: Chemikalia!

Klasyfikacja

W większości przypadków decyzję w sprawie klasyfikacji danej substancji lub mieszaniny podejmują dostawcy. Działanie to określa się jako samoklasyfikację.

W niektórych przypadkach decyzja w sprawie klasyfikacji substancji chemicznej jest podejmowana na szczeblu wspólnotowym, aby zapewnić odpowiednie zarządzanie ryzykiem. Państwa członkowskie, producenci, importerzy i dalsi użytkownicy mogą wystąpić z wnioskiem o zharmonizowanie klasyfikacji i oznakowania danej substancji na terenie całej Unii Europejskiej. Odpowiednie informacje zostaną również udostępnione w wykazie C&L.

Dotyczy to z reguły najbardziej niebezpiecznych substancji: substancji rakotwórczych, mutagennych lub działających szkodliwie na rozrodczość, substancji działających uczulająco na drogi oddechowe, produktów biobójczych lub środków ochrony roślin. Wszystkie wcześniejsze zharmonizowane klasyfikacje substancji sporządzone zgodnie z poprzednio obowiązującymi przepisami (dyrektywa w sprawie substancji niebezpiecznych) zostały przekształcone na zharmonizowane klasyfikacje CLP. Dostawcy mają obowiązek stosować tę zharmonizowaną klasyfikację i oznakowanie.

Kluczowe kwestie

  • Zwracaj uwagę na nowe etykiety i karty charakterystyki (SDS).
  • Organizuj szkolenia dla pracowników, aby byli w stanie zrozumieć i rozpoznać nowe informacje przedstawione na etykiecie.
  • Upewnij się, że sposób, w jaki substancja lub mieszanina jest wykorzystywana, uwzględniono w SDS i nie zgłoszono w stosunku do niego żadnych przeciwwskazań.
  • Stosuj się do porad przedstawionych na nowych etykietach i kartach charakterystyki.
  • Sprawdź, czy klasyfikacja danej substancji lub mieszaniny nie uległa zmianie.
  • Oceń zagrożenia, na jakie narażeni są pracownicy, i w razie konieczności zaktualizuj oceny ryzyka sporządzone dla twojego miejsca pracy.
  • Jeżeli jesteś pracodawcą, poinformuj swoich pracowników o odpowiednich zmianach.
  • Jeżeli masz jakiekolwiek pytania dotyczące nowych etykiet lub kart bezpieczeństwa, skontaktuj się ze swoim dostawcą.

Źródło: DG ds. Zatrudnienia

Strony internetowe ECHA dotyczące klasyfikacji substancji i mieszanin (w 23 wersjach językowych)

Etykietowanie

Dostawcy muszą oznakować substancję lub mieszaninę znajdującą się w opakowaniu zgodnie z przepisami rozporządzenia CLP przed jej wprowadzeniem do obrotu, jeżeli:

  • Substancja została sklasyfikowana jako stwarzająca zagrożenie
  • Mieszanina zawiera jedną lub większą liczbę substancji sklasyfikowanych jako stwarzające zagrożenie w stężeniu przekraczającym określony próg

Artykuł OSH wiki dotyczący oznakowania chemikaliów

Strony internetowe ECHA dotyczące etykiet i opakowań (w 23 wersjach językowych)

Wykaz klasyfikacji i oznakowania

Wykaz klasyfikacji i oznakowania (C&L) to baza danych zawierająca podstawowe informacje dotyczące klasyfikacji i oznakowania zgłoszonych i zarejestrowanych substancji, przekazane przez producentów i importerów. Zawiera on również listę wiążących prawnie zharmonizowanych klasyfikacji (załącznik VI do rozporządzenia CLP). Wykaz został utworzony i jest aktualizowany przez ECHA.

Dodatkowe informacje

Tak zwane „nowe podejście” stanowi innowacyjny sposób harmonizacji technicznej, przewidujący podział obowiązków między ustawodawcę europejskiego i europejskie organy normalizacyjne.

„Nowe podejście” oparto na następujących podstawowych zasadach:

  • W dyrektywach europejskich określono „wymogi zasadnicze” w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia, ochrony konsumentów lub ochrony środowiska. Dyrektywy nowego podejścia oparto na art. 114 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (uprzednio art. 95 TWE), który zezwala na przyjęcie środków usprawniających swobodny przepływ towarów.
  • Zadanie opracowania odpowiednich norm zharmonizowanych spełniających określone w dyrektywach zasadnicze wymogi dotyczące produktów powierzono europejskim organizacjom normalizacyjnym (CEN, CENELEC i ETSI).
  • Przyjmuje się, że produkty zgodne z normami zharmonizowanymi spełniają odpowiednie wymogi zasadnicze (domniemanie zgodności, znak CE) i państwa członkowskie mają obowiązek dopuszczenia swobodnego przepływu tego rodzaju produktów.
  • Stosowanie tych norm pozostaje dobrowolne. Można stosować normy alternatywne, ale na producentach spoczywa wówczas obowiązek udowodnienia, że ich produkty spełniają wymogi zasadnicze.

Szczegółowe informacje o dyrektywach przyjętych w ramach nowego podejścia zamieszczono w części dotyczącej dyrektyw i na następujących stronach internetowych Komisji Europejskiej:

 

Łącza do europejskich i międzynarodowych organów normalizacyjnych 

Krajowe organy normalizacyjne

Członkowie CEN

Kraj Instytucja / członek CEN
Austria Austrian Standards Institute (ASI)
Belgia Bureau de Normalisation/Bureau voor Normalisatie (NBN)
Bułgaria Българският институт за стандартизация (BDS)
Cypr Κυπριακοσ Οργανισμοσ Τυποποιησησ (CYS)
Republika Czeska Úřad pro technickou normalizaci, metrologii a státní zkušebnictví (ÚNMZ)
Dania Dansk Standard (DS)
Estonia Eesti Standardikeskus (EVS)
Finlandia Suomen Standardisoimisliitto r.y. (SFS)
Francja Association Française de Normalisation (AFNOR)
Niemcy Deutsches Institut für Normung e.V. (DIN)
Grecja Ελληνικός Οργανισμός Τυποποίησης (ELOT)
Węgry Magyar Szabványügyi Testület (MSZT)
Islandia Islenskir Stadlar (IST)
Irlandia National Standards Authority of Ireland (NSAI)
Włochy Ente Nazionale Italiano di Unificazione (UNI)
Łotwa Latvijas Standarts (LVS)
Litwa Lietuvos Standartizacijos Departamentas (LST)
Luksemburg Institut Luxembourgeois de la normalisation, de l'accreditation, de la sécurité et qualité des produits et services (ILNAS)
Malta Malta Competition and Consumer Affairs Authority (MCCAA)
Holandia Nederlands Normalisatie-instituut (NEN)
Norwegia Norsk Standard (SN)
Polska Polski Komitet Normalizacyjny (PKN)
Portugalia Instituto Português da Qualidade (IPQ)
Rumunia Asociaţia de Standardizare Din România (ASRO)
Słowacja Slovenský ústav technickej normalizácie (SUTN)
Słowenia Slovenian Institute for Standardization (SIST)
Hiszpania Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR)
Szwecja Swedish Standards Institute (SIS)
Szwajcaria Schweizerische Normen-Vereinigung (SNV)

Członkowie CENELEC  

Kraj Instytucja / członek CEN
Austria Österreichischer Verband für Elektrotechnik
Belgia Comité Electrotechnique Belge / Belgisch Elektrotechnisch Comité
Bułgaria Българският институт за стандартизация (BDS)
Cypr Κυπριακοσ Οργανισμοσ Τυποποιησησ (CYS)
Republika Czeska Úřad pro technickou normalizaci, metrologii a státní zkušebnictví (ÚNMZ)
Dania Dansk Standard (DS)
Estonia Eesti Standardikeskus (EVS)
Finlandia Sähkö- ja Elektroniikka-alan Kansallinen Standardointijärjestö (SESKO)
Francja Union Technique de l'Electricité
Niemcy Deutsche Kommission Elektrotechnik Elektronik
Grecja Ελληνικός Οργανισμός Τυποποίησης (ELOT)
Węgry Magyar Szabványügyi Testület (MSZT)
Islandia Staðlaráð Íslands
Irlandia Electro-Technical Council of Ireland Limited
Włochy Comitato Elettrotecnico Italiano
Łotwa Latvijas Standarts (LVS)
Litwa Lietuvos Standartizacijos Departamentas (LST)
Luksemburg Institut Luxembourgeois de la normalisation, de l'accreditation, de la sécurité et qualité des produits et services (ILNAS)
Malta Malta Competition and Consumer Affairs Authority (MCCAA)
Holandia Nederlands Normalisatie-instituut (NEN)
Norwegia Norsk Elektroteknisk Komite
Polska Polski Komitet Normalizacyjny (PKN)
Portugalia Instituto Português da Qualidade (IPQ)
Rumunia Asociaţia de Standardizare Din România (ASRO)
Słowacja Slovenský ústav technickej normalizácie (SUTN)
Słowenia Slovenian Institute for Standardization (SIST)
Hiszpania Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR)
Szwecja SEK Svensk Elstandard
Szwajcaria Electrosuisse

Dyrektywa 89/391 – dyrektywa ramowa dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy
z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w miejscu pracy – „dyrektywa ramowa”.

W 1989 r. niektóre przepisy dyrektywy ramowej przyczyniły się do wprowadzenia istotnych innowacji; niektóre z nich wymieniono poniżej.

  • Wprowadzono pojęcie „środowiska pracy” określone zgodnie z Konwencją Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr 155 i zdefiniowano nowoczesny sposób podejścia z uwzględnieniem zarówno kwestii bezpieczeństwa technicznego, jak i zapobiegania chorobom.
  • Dyrektywa ma na celu ustanowienie jednolitego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia z korzyścią dla wszystkich pracowników (jedyne wyjątki odnoszą się do pomocy domowych i niektórych typów służb publicznych i wojskowych).
  • Dyrektywa zobowiązuje pracodawców do podjęcia odpowiednich środków zapobiegawczych w celu podniesienia poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w pracy.
  • Jako kluczowy element wprowadza zasadę oceny ryzyka i określa jej główne elementy (np. identyfikacja zagrożeń, udział pracowników, wprowadzenie odpowiednich środków, które mają na celu przede wszystkim wyeliminowanie zagrożenia u źródła, dokumentowanie i okresowa ocena zagrożeń w miejscu pracy).
  • Nowy obowiązek wprowadzenia środków zapobiegawczych wyraźnie podkreśla znaczenie nowych metod zarządzania bezpieczeństwem i ochroną zdrowia w miejscu pracy jako elementów ogólnych procesów zarządzania.

Dyrektywę ramową należało transponować do przepisów krajowych do końca 1992 r. Skutki jej transpozycji do krajowych systemów prawnych były różne w różnych państwach członkowskich. W niektórych z nich dyrektywa ramowa spowodowała znaczące skutki prawne ze względu na niewystarczające przepisy krajowe, podczas gdy w innych żadne większe zmiany nie były konieczne.

W 2004 r. Komisja Europejska opublikowała komunikat (COM [2004] 62) w sprawie praktycznego wykonania przepisów tych dyrektyw, a mianowicie 89/391/EWG (dyrektywa ramowa), 89/654/EWG (miejsca pracy), 89/655/EWG (wyposażenie miejsca pracy), 89/656/EWG (środki ochrony indywidualnej), 90/269/EWG (ręczne przemieszczanie ciężarów) i 90/27/EWG (urządzenia wyposażone w monitory ekranowe). W komunikacie tym stwierdzono, że istnieją dowody na pozytywny wpływ przepisów europejskich na krajowe normy w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy, który jest wynikiem zarówno krajowych przepisów wykonawczych, jak i ich praktycznego stosowania w przedsiębiorstwach i w instytucjach sektora publicznego.

Ogólnie w sprawozdaniu stwierdzono, że przepisy europejskie przyczyniły się do tworzenia kultury zapobiegania zagrożeniom na terytorium Unii Europejskiej oraz do racjonalizacji i uproszczenia krajowych systemów ustawodawczych. Jednocześnie jednak w sprawozdaniu podkreślono rozmaite niedociągnięcia w stosowaniu przepisów, które hamują pełne wykorzystanie ich potencjału. Odnotowano również przypadki wszczęcia postępowań w sprawie naruszenia przepisów.

15/06/2010

Pobierzin: en | bg | cs | da | de | nl | et | el | es | fr | it | lv | lt | hu | mt | pl | pt-pt | ro | sk | sl | fi | sv |