odnosi się do stopnia, w jakim pracownicy mogą wpływać na sposób wykonywania swoich obowiązków. Może to dotyczyć na przykład metod pracy i planowania.

odnosi się do sytuacji, w której osoba doświadczająca stygmatyzacji zinternalizowała negatywne postawy i cechy jako część swojej tożsamości.

elementy projektowania pracy i zarządzania nią oraz jej społecznych i organizacyjnych kontekstów, takie jak wymagania emocjonalne, obciążenie pracą czy wsparcie społeczne.

jest powszechnym zaburzeniem psychicznym. Charakteryzuje się obniżonym nastrojem lub utratą przyjemności bądź zainteresowania aktywnościami przez dłuższy czas. Depresja różni się od zwykłych wahań nastroju i emocji towarzyszących codziennemu życiu. (Depresja nazywana jest również „zaburzeniem depresyjnym”).

oznacza, w jakim stopniu dany pracownik realizuje codzienne obowiązki w sposób wspierający osiąganie celów organizacji.

to środowisko, w którym każdy pracownik czuje się doceniany i uznawany za swój wyjątkowy wkład, a jednocześnie szanowana jest jego odmienność i różnorodność. Integracyjne miejsca pracy opierają się na proaktywnych działaniach mających na celu wyeliminowanie uprzedzeń, dyskryminacji i nierównych szans oraz dostosowują się do zdolności każdego pracownika.

zbiór wspólnych wartości, przekonań, znaczenia i oczekiwań, które kształtują sposób, w jaki ludzie pracują i współdziałają w ramach organizacji. Wpływa na komunikację, podejmowanie decyzji i ogólne środowisko pracy

mobbing, zazwyczaj popełniany przez osoby wewnątrz organizacji, jest procesem eskalacji, który obejmuje powtarzające się próby grożenia, zastraszania, poniżania lub upokarzania co najmniej jednego współpracownika. Mobbing w pracy może być inicjowany przez przełożonych, współpracowników, podwładnych bądź klientów, czyli przez każdego, z kim pracownik ma kontakt w związku z wykonywaną pracą.

molestowanie, zazwyczaj popełniane przez osoby wewnątrz organizacji, jest procesem eskalacji, który obejmuje powtarzające się próby grożenia, zastraszania, poniżania lub upokarzania co najmniej jednego współpracownika. Sprawcą w miejscu pracy może być przełożony, współpracownik, podwładny, klient lub zleceniodawca, a także każda osoba, z którą pracownik ma kontakt w związku z wykonywaną pracą.

jakakolwiek forma niepożądanych zachowań werbalnych, niewerbalnych lub fizycznych o charakterze seksualnym, których celem lub skutkiem jest naruszenie godności osoby, w szczególności poprzez tworzenie onieśmielającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery.

odnosi się do koncepcji, że wszyscy ludzie mają zróżnicowane profile poznawcze, zdolności neurologiczne oraz mocne i słabe strony, które należy uznać i szanować

systematyczne identyfikowanie zagrożeń psychospołecznych w miejscu pracy oraz ocena ich potencjału do powodowania urazów lub szkód, prowadzące do decyzji, czy mogą zostać wyeliminowane, a jeśli nie, jakie środki zapobiegawcze lub ochronne są i powinny być zastosowane w celu kontrolowania ryzyka

odnosi się do sytuacji, w której dana osoba udaje się do pracy, mimo choroby lub urazu, a jej stan uniemożliwia jej skuteczne lub bezpieczne wykonywanie obowiązków.

programy, które mają na celu zwiększenie zdolności pracowników do powrotu do pracy i pozostania w pracy po okresie nieobecności spowodowanej chorobą, obejmujące połączenie opieki medycznej, rehabilitacji oraz interwencji i wsparcia skoncentrowanych na pracy

ma na celu promowanie zdrowia psychicznego poprzez zwiększenie dobrostanu psychicznego, kompetencji i odporności psychicznej, a także poprzez tworzenie wspierających warunków życia i środowisk. Propagowanie zdrowia psychicznego w miejscu pracy obejmuje inicjatywy podejmowane przez pracodawcę w celu poprawy zdrowia psychicznego pracowników.

promocja zdrowia w miejscu pracy to połączone wysiłki pracodawców, pracowników i społeczeństwa na rzecz poprawy zdrowia i dobrostanu osób pracujących.
Można to osiągnąć poprzez połączenie następujących działań:

• poprawy organizacji pracy i środowiska pracy,
• wspierania aktywnego uczestnictwa oraz
• zachęcania do rozwoju osobistego

obejmuje akty agresji fizycznej lub psychicznej/werbalnej popełniane przez osoby spoza przedsiębiorstwa, a nie przez współpracowników.

miejsce pracy, które promuje dobrostan psychiczny pracowników i aktywnie działa na rzecz zapobiegania szkodom dla zdrowia psychicznego i fizycznego pracowników, w tym w wyniku zaniedbania, lekkomyślności lub celowego działania

różnorodność odnosi się do występowania różnic w danym środowisku. W miejscu pracy może ona oznaczać zróżnicowanie cech osobistych, takich jak rasa, pochodzenie etniczne, płeć, wiek, orientacja seksualna, religia, niepełnosprawność, status społeczno-ekonomiczny czy poziom wykształcenia. Zróżnicowana siła robocza jest ściśle powiązana z inkluzją. Podczas gdy „różnorodność” odnosi się do tego, kto tworzy organizację, „inkluzja” dotyczy tego, w jaki sposób organizacja funkcjonuje wobec tych różnic.

Możliwość wystąpienia szkód psychicznych, społecznych lub fizycznych wynikających z oddziaływania zagrożeń psychospołecznych. W tym ujęciu analizie podlega sposób, w jaki zagrożenia psychospołeczne mogą prowadzić do konkretnych skutków zdrowotnych u pracowników oraz do konsekwencji organizacyjnych.

to samobójstwo, które zostało spowodowane pracą lub do którego praca się przyczyniła.

można go zdefiniować jako wzorzec emocjonalnych, poznawczych, behawioralnych i fizjologicznych reakcji na niekorzystne i szkodliwe aspekty treści pracy, organizacji pracy i środowiska pracy. Jest to stan charakteryzujący się wysokim poziomem pobudzenia i napięcia, a często również poczuciem nieradzenia sobie z sytuacją

to sytuacja, w której osoby doświadczające problemów ze zdrowiem psychicznym są oceniane, wykluczane lub niesprawiedliwie traktowane. Stygmatyzacja ta jest często wynika z nieporozumień, strachu lub stereotypów i może prowadzić do poczucia wstydu i dyskryminacji.

W obszarze prewencji zagrożeń psychospołecznych środki indywidualne odnoszą się do działań skierowanych bezpośrednio do pracownika, mających na celu jego wsparcie, w przeciwieństwie do rozwiązań polegających na modyfikacji organizacji pracy lub warunków technicznych. Mogą one obejmować m.in. szkolenia z radzenia sobie z trudnymi klientami, treningi uważności, coaching, dostęp do poufnego poradnictwa, szkolenia z zarządzania czasem oraz rozwijania odporności psychicznej.

w kontekście BHP środki organizacyjne odnoszą się do zmiany aspektów organizacyjnych, procesów pracy i projektowania stanowisk pracy w celu zminimalizowania potencjalnych szkód dla pracowników. Jeśli chodzi o zagrożenia psychospołeczne, możliwe środki organizacyjne obejmują: wyjaśnienie obowiązków i zadań, jasne instrukcje, elastyczne harmonogramy pracy, rotację stanowisk, poprawę ustaleń dotyczących zastępstw, kształtowanie kultury organizacyjnej itp.

zespół objawów wynikający z przewlekłego stresu związanego z pracą, charakteryzujący się trzema elementami: poczuciem wyczerpania lub braku energii; narastającym zdystansowaniem psychicznym wobec pracy lub uczuciem negatywizmu bądź cynizmu w stosunku do pracy; oraz obniżoną skutecznością zawodową.

zespół objawów wynikający z przewlekłego stresu związanego z pracą, charakteryzujący się trzema elementami: poczuciem wyczerpania lub braku energii; narastającym zdystansowaniem psychicznym wobec pracy lub uczuciem negatywizmu bądź cynizmu w stosunku do pracy; oraz obniżoną skutecznością zawodową.

charakteryzują się klinicznie istotnymi zaburzeniami funkcji poznawczych, regulacji emocjonalnej lub zachowania danej osoby. Zazwyczaj wiążą się one z cierpieniem lub trudnościami w ważnych obszarach funkcjonowania.

negatywne aspekty czynników psychospołecznych, które mogą niekorzystnie wpływać na zdrowie pracowników i inne wyniki organizacyjne, na przykład niski poziom autonomii lub słabe wsparcie społeczne.

proces proaktywnego radzenia sobie z zagrożeniami psychospołecznymi w miejscu pracy, począwszy od przygotowania i wdrożenia oceny ryzyka psychospołecznego, planowania i wdrażania odpowiednich środków oraz przeglądu tych środków w celu zapewnienia ciągłego dostosowywania i doskonalenia interwencji.

stan dobrego samopoczucia, w którym dana osoba realizuje swoje zdolności, może radzić sobie z typowymi trudnościami życiowymi, produktywnie i owocnie pracować oraz brać czynny udział w życiu swojej społeczności